Pojedźmy,choć raz jeszcze do tych miejsc kochanych, których ani na chwilę czas nie odczarował, gdzie zapomniane porty pośród sennych klifów, samotne wrzosowiska i liliowe morza. Gdzie katedry z maskami o celtyckich rysach każda będąca kluczem do Świętego Graala, roztańczone zaułki, knajpki, muzykanci... jarmarki pełne cudów, jakby od Cezanne`a. Niech nam w głowach zakręcą wszystkie lunaparki magicy z rękawami pełnymi tajemnic odnajdźmy choćby resztkę marzeń najdawniejszych zbyt śmiałych, zbyt szalonych, by się mogły spełnić. W znajomej kawiarence, tej na starym rynku w pachnącej kardamonem przedwieczornej ciszy uwierzmy, że już nigdy nie zgubimy siebie i rozmawiajmy szeptem, nareszcie o niczym. A później jedźmy dalej, za najdalsze morza na wyspy herbaciane, na nieznane ścieżki gdzie domy z malachitu w wiszących ogrodach i ludzie mniej pochmurni, i o sercach większych. /Jerzy Andrzej Masłowski/ Odpowiedz