Jes­tem ba­lonem wy­pełnionym he­lem, a uchodzi ze mnie po­wiet­rze. Jes­tem tab­liczką cze­kola­dy, a sma­kuję jak cias­to mar­chew­ko­we. Jes­tem wieżą Eif­fla, a ludzie wyk­rzy­kują w niebogłosy "Pat­rz! To ko­loseum!". Czy to niedo­pat­rze­nie czy niedocenienie?

Są i uczucia, szlachetne z pozorów, Rozpromienione całą blasków tęczą, Nadziemskiej miary, cudownych kolorów

Niby Paryż ale jakiś nierealny.