Jak py­ka w us­tach zbójnicką fajkę i z dumą w roz­ległe wpat­ru­je się ha­le unosząc kłobuk woła ku niebu... hej Bo­ze! Piyk­ne ześ stworzył te na­se Podha­le!

gdzie pta­ki wzla­tują w błękit­ne skle­pienie w pucha­te chmur­ki jak... ow­ce na ha­li.

Ko­rono­wany wian­ka­mi, za lot zaczęty wśród mych fal, Tak ten kraj, włas­ny tok, pier­wszy krok, wśród zielo­nych hal. Smu­tek uszedł w dal, usłyszałem dzwon, alarm, Dźwięczy w mych uszach, atak, znów ucie­czka, ona mar­twa