roz­da­je skrzydła za­gubionym wędrow­com nocy, ...za­pala wszys­tkie nieme la­tar­nie życia, ...do­tyka swym pięknem sa­mot­ny krwa­wy mak

Skroplone miłością, radosne i wolne, szczęściem wypełnione, jakby zbożem kłosy.

Idźcie przez zboże, we wsi Mos­kal stoi. z kabaretu olgi Lipinskiej

To już zboża urok taki, że w nim rosną polne maki.