w ser­cach po­zos­ta­je żywy ból…i roz­pacz… za­mykam oczy by… nie widzieć si­deł włas­nej głupo­ty ra­zem po­kona­my tą rzekę życia brnąc pod prąd nur­tu prze­ciw­ności lo­su… może osiągniemy cel-brzeg wie­cznej roz­koszy.