Prze­cis­kam się, przez umysłu knieje, nie za bar­dzo wiem co się dzieje. Lecz znajdę, mo­je przeznaczenie, by poczuć się na ziemi jak w niebie.

Te­mu wszys­tkiemu przygląda się słońce pro­mien­nym uśmie­chem nim ułoży się do snu.

Chodźmy do światła by wyg­rać lep­szą przyszłość Chodź po­woli jak dziec­ko po omac­ku w ciemność Naszych grzechów by spoj­rzeć pros­to w oczy diabłu W me­duzę naszych pożądań by stać się kamieniem Nie boisz się prze­cież życie jest sen­nym marzeniem.