W małej przydrożnej kapliczce Chrystus zafrasowany, zadumany, wzrok na idących drogą ludzi ma skierowany. Czemu człowiek dla drugiego człowieka robi tyle złego? Czemu nie szanuje bliźniego? Czemu ludzie sobie nie pomagają? Czemu serca jak głazy zimne mają? I łzy z oczu Chrystusa spływają. Za chwilę już chmury nadciągają i deszczem niebo zapłakane całe, płacze idąc w ślad za Panem. A On chciałby krzyknąć do ludzi: Quo vadis człowieku? Pomyśl! Spróbuj się wreszcie obudzić! A ludzie pędzą drogą dalej, na Chrystusa nie spoglądają. Pytania nie słuchają wcale, pędzą na nic nie zważając. W karuzeli współczesnego życia nie mają czasu dla takich pytań. Przystań na chwilę człowieku i zaczekaj , uśmiech i serce miej dla drugiego człowieka. Jakże piękny byłby świat, gdyby człowiek człowiekowi był jak brat. Quo vadis ? Dokąd pędzisz, dokąd gnasz? Czy Twoje życie sens ma?

Tobie przydrożne kapliczki stroją dziewczyny