Bo każdy z nas ma w życiu tak moment, kiedy musi iść na spacer sam ze swoimi myślami.

Na spa­cerze życia pośród ale­jek wspom­nień stała płacząca wie­rzba tęsknoty, która cze­kała aż wiatr przy­niesie ciche uko­jenie w pos­ta­ci sil­nych ramion...

Atak przeplatały się dnie z promykami słońca lub smętną szaruga Chwile radosne, gdy szło się na spacery lub patrzano jak deszcz kapie po szybach ulewną struga

A ja tak sobie wieczorem po ulicy chodzę, z podniesionym kołnierzem przy wytartym palcie. Ja wiem, że nie masz celu mej codziennej drodze. Chyba, podeszwy zdzierać na szorstkim asfalcie. /J. Tuwim/