Mar­kotnie, z po­wol­na baj­ko­wym snem żyję. Gro­madzę uczu­cia i w darze Ci składam, o świ­cie w al­ta­nie pachnącej per­ga­minum. Lek­ce­ważę na­kazy swe­go umysłu, słuchając ser­ca. Nocną porą gry­wam w kla­sy z księżycem, a gdy świt się zbliża to zno­wu ja. Win­na-niewin­na, niekocha­na dziewczyna. Odpowiedz