A za oknami jesień – młodopolska dama w woalu szaromglistym przechadza się sama, umarłe drzewa żegna, zwiędłe liście liczy – pamiątki snu o lecie, minionych słodyczy…

Zdarzają się, nie po­wiem, małżeństwa do śmier­ci. Ale to już za­byt­ki. Niedługo będzie się do ta­kich wy­cie­czki pro­wadzić, jak do zamków, ka­tedr, mu­zeów

I od­najdźmy sens w naszej des­pe­rac­ji Pro­mien­ni światłością, zap­rzeczmy ne­gac­ji Świ­tając brzas­ka­mi w noc­nych zam­kach grzechu Pod skle­pieniem pałacu... na­wet i pod strzechą!