Zielone i złote, błękitne i białe - marzenia, co świtem ku ustom się chylą, brzaskiem otwierają niecierpliwość serca, by ciepłem się wszystko cudownie prześniło. Obraz się wyturlał zaprzęgiem słonecznym, z plątaniny nitek srebrnej rannej mgiełki i zaczął pracować nad kolejnym mitem. Pod dotknięciem piękna kłopot to niewielki. /Maryla/ Odpowiedz

Odpływasz na swo­jej łódce za tobą ona w oczy twe niebieskie nim powrócisz jej wiat­ru myślami uto­nie w żalu na tęskniącej przystani. Odpowiedz