cisza...ro­sa na tra­wie.... I ja w tej ciszy stojąca niczym posąg smut­ku i znów życie dało mi po kościach nies­podziewa­nie przyszło coś co zas­koczyło mnie do głębi wśród ciszy i ro­sy łąk płyną me krwa­we łzy jak war­tki po­tok... jak ma wyglądać reszta moich dni?

Byłam wichurą co niesie zniszczenia Byłam po­tokiem o os­trych kamieniach