Wy­daje nam się, że jes­teśmy niez­niszc... Stąpa­my twar­do po ziemi, nie zauważając jak ma­li jes­teśmy. W ciszy wszechświata jak pap­roch, Sma­gani wiat­rem, słabi niczym pył, Nic nie znaczący, a po­mimo te­go tak wiel­cy w głupo­cie i strachu