Żad­na prze­paść nie jest głębsza od prze­paści w to­bie, a żaden most nie jest potężniej­szy od mos­tu, po którym prze­mie­rzasz drogę od brze­gu marzeń do brze­gu rzeczywistości.

Brak mej stałej wiary, mo­tywuję drogą - szarą, wyb­lakłą, pełną ko­cich łbów a nań na­cięć. Każdy z ruchów ma bo­wiem stać się pow­ro­tem, ja­kiego jak mos­tu, za sobą, spa­lić nie można. Błądze­niem obar­czam włas­ne po­wieki - pod zas­kle­pieniem nios­ce ciszę.

Sze­les­tem skrzy­deł otu­lają złak­nioną ciepła duszę, w cier­pieniu uczą cierpliwości, po­dają niewidzialną dłoń stojącym nad życia przepaścią i pro­wadzą przez most niepew­ności jutra... Anioły...wierzę w nie...bo czuję muśnięcia ich skrzydeł...