Siedzi dwóch kumpli i sączą winko pod Pałacem Kultury w Warszawie. Patrzą, a tu zbliża się facet na motolotni. Nagle zamachał skrzydełkami, zawirował, przywalił w iglicę, spadł i się zabił. Na to jeden menel do drugiego: - Popatrz Zenek, jaki kraj, takie zamachy terrorystyczne.

Wszystkie walce śpiewają O błękitnym Dunaju, Praterze, Grinzingu i winie, Sentymentem wiedeńskim Oddychają i łkają cesarska krew w żyłach ich płynie. A ten walczyk się wyrzekł Wszystkich węzłów rodzinnych I dostojnych swych przodków c.k., A ten walczyk jest inny I sentyment ma inny, Chociaż walczyk i choć na trzy pas. Ten walczyk to walczyk Warszawy, Ten walc się urodził w Warszawie, Po ulicach się włóczył I Warszawy się uczył Od królewskich łabędzi na stawie. Zadumał się w sercu Warszawy Nad dawnych jej dziejów pamięcią, Westchnął cicho a szczerze Przed Nieznanym Żołnierzem I niziutko pokłonił się Księciu. Melodyjnym zaklęciem Dawne echa rozdzwonił, Zbierał nuty na Tamce, Kercelaku, Kanonii, A na moście Kerbedzia Cztery noce przesiedział, Zasłuchany w wiślaną harmonię... I słuchał ten walczyk Warszawy, Upajał się każdym jej dźwiękiem, Modlitewny ton dzwonów Z synkopami klaksonów Splatał w jedną serdeczną piosenkę.

Żadne miejsce nie powinno być milsze dla ciebie od ojczyzny. autor: Cyceron

„No posłuchaj mój ty Hra­bio, mój ty Hra­bio ukocha­ny, czyś nie widział li­tew­skich lasów, czyś nie widział ty War­sza­wy?

Czy pa­miętasz ich mo­giły za­topione w morzu? Czy pa­miętasz jak to było w cza­sie Pow­sta­nia War­szaw­skiego? A jeżeli tak, to idź na ulicę i wal­cz o Oj­czyznę!

Czy pa­miętasz War­szawę, tą dawną? Czy pa­miętasz małe dzieci wal­czące?

Widząc roz­bo­je pod­czas mar­szu na Pla­cu Kon­sty­tuc­ji Pod­czas Święta Odzys­ka­nia Niepod­ległości Między Bru­nat­ny­mi, po­licją i stojący­mi z bo­ku Ko­loro­wymi, Którzy na­wołują do miłości i po­koju hasłami swy­mi. Ser­ce się kra­je, a dusza w niebiosa krzyczy...