By poznać to, czego nie znasz, musisz iść drogą niewiedzy. Aby posiąść to, czego nie posiadasz, musisz iść drogą wyrzeczeń. Aby być tym, kim jeszcze się nie stałeś, musisz iść drogą, na której cię nie ma. - T. S. Eliot

Je­sień po­woli nas do­gania. Spa­dające liście, deszczo­we zim­ne dni i je­sien­na chan­dra. Zim­ne ran­ki, po­połud­nia i dnie w dłoni z kub­kiem gorącej kawy.

Za oknem jest już coraz chłodniej, jesień w tym roku przyszła szybko, liście pożółkłe z drzew opadają, na wietrze gałęzie gną się gibko.

W parku pomiędzy ścieżkami biegnie. Z głośnym świstem wydaje powietrze. I tylko ja zdążyłam szybko zapytać: Jak dokładnie Cię opisać mój wietrze?

Pro­wadzisz mnie wąską ścieżką po­między światłem i mro­kiem. Dlacze­go? Ja­ki jest powód two­jej obec­ności?

Wy­kop mi dołek, pośród ptaków spłoszonych, w parku pod liśćmi w ziemi. Pochwyć mnie w upa­le myśli skrzywionych ze szczyptą prochów - wy­kop mi miej­sce spoczynku.

Ko­lej­ny ro­mans z porą ro­ku, nad­chodzącą w blas­ku złotych liści, z włosa­mi pachnący­mi deszczem, otu­lona chłod­nym wiatrem.

Życie opi­sane jest w bar­wach je­sieni: brud­no-brązo­we, w od­cieniach żółci i kar­ma­zynu, a cza­sem by­wa i zielo­ne. Ta­kie świeże i piękne jak let­ni liść na je­sien­nym drzewie.