Dom to jedyny azyl człowieka do którego zawsze wraca z każdej podróży bo jest w nim to co pozwala mu żyć i czuć intensywniej.

W ob­co­waniu z przy­rodą jest coś piękne­go i niesa­mowi­tego. W jej obec­ności za­pomi­nasz o wszys­tkich prob­le­mach, cie­szysz się tym co widzisz wokół siebie, na­pawasz swo­je oczy pięknym wi­dokiem i wyczu­lasz się na piękno stworzo­nego świata.

W wielkim lesie stała sobie mała chatka, a w tej chatce same dziwy.......

Przy­jem­nie budzić się codzien­nie wraz z no­wym słońcem, widząc codzien­nie in­ny horyzont...

Brzask po­ran­ka przy­nosi pro­mienie światłości i uka­zuję się ja­ko bra­ma ot­wierająca wid­nokrąg świata. Od­kry­ty blask pot­ra­fi wręcz olśniewać ob­ja­wiając is­tniejącą gra­nice między Niebem i Ziemią. Od Ciebie za­leży czy ją przekroczysz.

- każdy po­winien mieć ta­kie miej­sce, do które­go chciałby zaw­sze wracać - w Twoich oczach jest to naj­piękniej­sze z miej­sc dla mnie.

Nie chodzi o to jak wielki jest dom, tylko ile w nim szczęścia.

Każdy no­wy dzień jest wyz­wa­niem, a każda chwi­la ulot­nym wspomnieniem.

Nie umiałam zeb­rać myśli, nie chciałam wrócić do do­mu w lesie , wie­działam, że będę się tam źle czuć. Nies­te­ty..zaw­sze jest inaczej, niż bym chciała..Raz stał się cud, i to z Tobą..A te­raz zos­tałam sa­ma..

Wstał no­wy dzień su­mien­nie na­kazał mi obudzić się i ot­worzyć się na świat, nie za­mykać się na ludzi, cho­ciaż ran jest wiele tak. W moim ser­cu iskra jest..

Nie trze­ba być za­raz su­per op­ty­mistą, ale dla te­go, kto widzi wszys­tko tyl­ko w czar­nych bar­wach, słońce zachodzi już o poranku.

"Samotność to dziwna rzecz. Zakrada się cicho i niepostrzeżenie. Siada obok Ciebie w ciemności....."

Jest w lesie chatka, przed chatką sarenka, był zając tam szary, i drugi do pary, sosna jak wielkolud, maleńki krasnolud, pod grzybkiem się schował, zwierzątka rachował

Wsta­je poranek źdźbło tra­wy wi­ta słońce perłami rosy.