spod rysika ... Naszkicuj mi świt letnią porą, łan zboża w nim maki spowite, narysuj mchem słane kamienie, w zaroślach przed słońcem ukryte, skreśl liście szumiące na wietrze, przywarte do drzewa korony i lekkim muśnięciem w oddali, lecące w nieznane gawrony. Zarysuj cień trawy na miedzy, postaci woźnicy z zaprzęgiem i cienką jak struna gitary, rzeczułki wijącą się wstęgę, szczegóły podciągnij rysikiem i węglem, co szarość wzbogaci, nic obraz skreślony ołówkiem na swojej wartości nie traci. Gdyż świat właśnie takim się jawi, w wachlarzu niezmiennej szarości, na której przypadkiem rzucony, blask lampy wieczornej zagości i wtedy nasyci się barwą, lecz krótka to chwila radości, trwa tyle, co wieczór na piecu ogrzeje przed snem stare kości. autor niezgodna Odpowiedz

Przy­roda skry­wa swo­je ta­jem­ni­ce, po­nieważ jest wy­niosła, a nie dla­tego, że chce nas wy­wieść w pole. - Albert Einstein Odpowiedz

marzenia, to gwiazdy błyszczące złotem na czarnym niebie tak odległe, a tak bliskie nie można dotknąć, ale warto je mieć. Odpowiedz

Nic nie jest w stanie ukryć ich piękna... Odpowiedz