Nie chce li­tości, chce zrozumienia i miłości serca .

na ołtarzu roz­pacza jak można prze­bijać włócznią żołnierza codzień to samo skrwa­wine serce

Mo­ja dusza mar­nieje odkąd każda mi­nuta mo­jego życia krąży wokół Ciebie, Mój mózg obu­miera odkąd ser­ce każe mu myśleć o To­bie

A może nie ta­kie sa­mot­ne to Ser­ce? Może po pros­tu tęskni pot­wornie I płacze cichut­ko wtu­lone w kołderkę Cze­kając na mo­ment gdy szczęście je dot­knie.

"Takiego bądźcie względem siebie usposobienia, jakie było w Chrystusie Jezusie." List do Filipian 2:5