A kiedy zni­kasz z me­go życia Popląta­nego To za­gubienie sta­je się dru­gim imieniem śnieżnego Anioła I zno­wu zadzieram no­sa Zno­wu pod­noszę głowę do góry A gdy się już na chwilę po­jawiasz To nag­le przy To­bie łagod­nieję …

W tym jakże zep­su­tym świecie żyje mu się ciężko, do te­go stop­nia, że bar­dzo często chciałby wrócić do Niebies­kiego Króles­twa.