Mo­je wier­sze, mo­je piosen­ki mogą za­ginac nawet w kosmosie, mogą stac sie be­zimien­ne. Ważne, ze to ja be­de pa­mietac o tych wspa­niałych ludziach i tej fałszy­wej pub­licznos­ci. Umiera­jac po­wiem: Mo­je życie miało sens, nie było mar­nościa ,, va­nitas va­nita­tum "

Prze­cież on jest ucieleśnieniem piękna i har­mo­nii. Jeśli Bóg is­tnieje, za pew­ne sam się w nim po cichu kocha. Nie szczędził mu uro­ku, nie sądzi pan?