To dziecko jest zbyt piek­ne' i stało się. Wie­czna pos­tać motyla spadła, a w tym miej­scu ut­worzyła się zasłona z gwiazd.

Codzien­nie sta­wiam w so­bie moc­ne fun­da­men­ty, jed­nak wys­tar­cza jed­no spoj­rze­nie w Twoją stronę, aby wszys­tko znów legło w gru­zach. I znów układam siebie od no­wa, z nadzieją że kiedyś będę mogła przejść obok Ciebie i nie złamać się pod ciężarem bólu.