Nie wiem gdzie, ale obok tańca motyli biegnę. Może los poz­wo­li mi uciec z te­go la­biryn­tu wspom­nień i poz­wo­li od­na­leźć to co naj­cenniej­sze. Biegnę po włas­ne szczęście.

Jes­teś piękny. I nie, nie chodzi mi o Twój uśmiech, który ubóstwiam. I nie, wca­le nie myślę te­raz o Twoim spoj­rze­niu, w którym pot­ra­fię się zatracić.