Poezja i góry Dlaczego poeci tak bardzo kochają góry? Bo widzą, słyszą i czują wszystkimi zmysłami, że i oni są tam kochani. Witani zawsze z uśmiechem przez skały drzewa i kwiaty, sarny, dzikie kozy i ptaki, roje brzęczących owadów, motyli mieniących się w słońcu barwami letniej tęczy. Tam, gdzie umyka samotność i rodzą się nowe wiersze, poeta jest zawsze wolny, jak górskie powietrze oplata ramionami wirujący dookoła świat.