Kiedy chcesz coś osiągnąć rozejrzyj się dookoła, zastanów się i pomyśl, czego dokładnie chcesz. Nikt nie dojrzy celu z zamkniętymi oczami. -Paulo Coelho-

Żaba w bajorku nic nie wie o wielkim, dalekim oceanie...

Poszedłem sam chociaż niezupełnie zabrałem wspomnienia wspólnych wędrówek i twoje myśli o mnie czułem je na sobie jak lekki dotyk wiatru gdy pomagały mi nieść mój plecak samotnika. Wspinałem się na dach starych gór tych samych od stuleci którym jedynie spolszczono imiona bo skały drzewa strumienie pozostały te same piękne tajemnicze gościnne dla wszystkich niezależnie od ich pochodzenia i tożsamości. Na dachu starych gór Turnberg – - Kalenicy ja-nierzeczywisty oddycham głęboko podmuchami z obłoków najskrytszych marzeń pragnień i snów.

Zaszumią drzewa nad homolami, jesień na olchach, brzozach, buczynie napisz, wymaluj - Krzyk przed oczami, z ognistej barwy duch w pelerynie, widzisz jak schodzi ku białej wodzie, gdzie las się kończy znów zmienia w mnicha Walka już dawno nie ma przy tobie, głos zmienia barwę w szyderczy chichot. Co nie dokończył - domalowałem, juhas w pośpiechu z wielkim redykiem, ruszył by zdążyć przed Michałem, ze swoim śpiewem i wspólnym Krzykiem. Pójdź! Pójdź! Na koniec od Radziejowej, do szpiku kości z lodowym dreszczem, przyszła zapowiedź zmiennych pogód, wieszcząc jak halny sezon na deszcze.

Góry przeznaczone W październikowy niedzielny poranek słońce podnosi się ociężale powoli jak moja matka staruszka po niespokojnej nocy, chcąc podarować mi jeszcze ostatnie promienie gasnącego lata w oddali góry czekają na, swoich gości wkrótce i ja do nich dołączę będę szedł powoli, bez celu z trudem łapiąc oddech zgłodniały na jesienne krajobrazy po raz któryś czy, ostatni kładąc je czule jak balsam na siatkówce oka i próbując zapisać w przeciążonej pamięci słabnącej, słabnącej dni godziny coraz krótsze mieszają się zlewają w niewyraźne majaki jak daleko jeszcze pójdę jak wysoko jak, długo w góry moje przeznaczone na co- dzienną wędrówkę .

Młodość to kwiat życia, jesień to owoc dojrzały, starość to cudna pamiątka, przed którą klękać potrzeba, by ją czcić jak relikwię./ Józef Ignacy Kraszewski /