Góry wyszły jak z kąpieli. I swym łonem świecą czystym. W granitowej świecą bieli. W tym powietrzu przezroczystym. Każdy zakręt, każdy załom. Wyskakuje żywy, dumny. Słońce dało życie skałom. Rzeźbiąc światłem ich kolumny. Wszystko skrzy się, wszystko mieni. Wszystko w oczach przeistacza. Gra przelotnych barw i cieni. Coraz szerszy krąg zatacza.