Lecz już wietrzyk z gór mgłę rozpędza. I ta rwie się w chmurek stada. Jak pajęcza, wiotka przędza. Na krawędziach skał osiada. A spod silnej tej zasłony. Świat przegląda coraz szerzej. Z nocnych, cichych snów zbudzony. Taki jasny, wonny, świeży.

Choć jesiennie na dworze, bądź zawsze w radosnym humorze, nie ważne czy leje czy wieje, ważne, że serce się śmieje.

Potrzebne są lata,aby zrozumieć jak piękne są chwile..*