- Widzisz, matko, trza wielkie odrzwia gdzieś wyłamać, a okute, a mocne trza rozłamać dźwirze – ku Jasności. Trza co dzień w dębinowych chramach pragnąć i czuć, jak pieśń się nam na struny niże. A chramy trza zbudować samemu. Młodością, duszą, wiesz, matko – duszą świętą i anielską. Z niej się buduje ten tęskniony kościół, z niej, co jest czysta, niewinna jak dziecko – z niej. Matko moja, oto ci wyznam budowę mą i tęsknot ci odkrywam wieko i co się wali na mnie, ten słowiański nawał i ból. Wiem już, matko, wiem, ty mówisz – nie kończ – - Nie kończę, matko moja. Ino się przytulę do wiosennych dni trocha, do wspomnień, do wspomnień, do twych piersi matczynych, a czule, a czule - - i żeście znów są bliscy, bliziutcy, koło mnie.

Kościół nie jest mu­zeum Świętych ale szpi­talem grzeszników.