Ach! to ja wypłynąłem na morską głębinę, szukać kraju, gdzie zorza fantastyczna wschodzi. To ja, w zdanej na łaskę huraganów łodzi, wpośród światła błyskawic, w graniu gromów płynę.

Kiedyś po długich latach ujrzymy się znowu. Łódź moja będzie w przystań wracała z połowu Pereł, po które rozkaz twój na burz szaleństwo Wyprawił mnie. Żądałaś, by niebezpieczeństwo Było próbą miłości mej, a twym okupem. W zachód różowy łódź ma wracać będzie z łupem. Gdy na wód senność zaczną od skał padać cienie, A morze będzie ciche jak moje znużenie. Wiosło złożę i zwinę żagiel, jak tęsknotę U progu ukojenia. Fale miękkie, złote Nieść mnie będą spokojnie, jak blade godziny, Na których szczęście płynie w wspomnienia krainy. Na brzegu czekać będziesz. A gdy dotknę ziemi, Milczenie będzie naszym powitaniem. Niemi

Życie to podróż łodzią w górę rzeki, pod prąd... Podróż ciekawa, czasem niebezpieczna... Wymaga siły, woli walki, wytrwałości i sporych umiejętności, by bezpiecznie ominąć zatory, pokonać wiry, nie osiąść na mieliźnie... Szczęśliwy, kto płynie bez zbytecznych obciążeń... Każdy ma swoją rzekę, swój nurt, swoją łódź i własny balast, którego często nie potrafi wyrzucić... Niech łódź Twojego życia będzie lekka, obciążona jedynie tym, co jest potrzebne... Przedmioty nie są istotne... Za to szczęście, umiłowanie piękna,miłość, przyjaźń między ludźmi, to jest istota życia...

Będzie dobrze nie potrzebujemy łodzi żeby przewieźć nadzieje i marzenia na drugą stronę rzeki życia nieważne też która gwiazda przechowa naszą historię wystarczy fantazja żeby mierzyć promienie słońca a nie długość cienia i żeby szukając źródła w lustrze które je tylko odbija nie umrzeć z pragnienia niech mgła nas nie onieśmiela i niech jutro nie będzie już dzisiaj przeszłością i będzie dobrze /Alicja Stankiewicz/

Mijajcie się z celem jedynie w bezpiecznej odległości. /Stanisław Jerzy Lec/