Sam wędrowałem, jak obłoczek. Często sam płynie przez przestworza. Gdy nagle widok mnie zaskoczył. Złotych żonkili tłumu, morza. Od wód jeziora aż po drzewa. Tańczyły – wiatr im w takt powiewał.

Kto podcina drzewo, na tym pomści się ono swym upadkiem.