Ten spacer po jesiennych, wilgotnych liściach, które jak miękki dywan ścielą się między grobami i ta cicha zaduma ,jest dla nas, by pomóc nam zrozumieć, jak wiele dostaliśmy, jak ogromne mieliśmy szczęście. Bo mieć kogo kochać, to olbrzymie szczęście.

Posłuchaj wiatru jesiennego w konarach. Co liśćmi ściele mogiłę. Ciężarne chmury maluje. Zmieniając zamysł co chwilę. Czy wszystko jest już wspomnieniem. Czy uda się to powtórzyć. Czy życie nasze jest kręgiem. Czy kiedyś lato powróci.

Dzień jesienny tak cicho. Jak liść zżółkły opada; Złoto ma z października. Smutek ma z listopada.