była już w Paryżu, ale jeszcze nie była we Francji ...:)

W młodości każdy jest heretykiem, bo jedna przyszłość otwiera się na drugą: a herezja wymaga wielkiej cierpliwości: trzeba tysiąc razy powtarzać te same słowa by głosić naukę; naukę, która dokona takich zniszczeń jakich dokonuje barbarzyńca podczas swych najazdów I pomyśleć że zuchwała i chełpliwa młodzieńcza radość zrodzona z posiadania jakiejś heretycznej nowinki zawiera w sobie (inaczej być nie może) nową ortodoksję; która zdobędzie dla siebie apostołów, natchnionych szantażystów, doktrynalne wspólnictwo, partyjne przymierze, i tyle rzeczy do zrobienia, egzaltowaną a już powszednią pogardę dla niewiernych; studenci włoscy w Paryżu -

Paryski walczyk. Są piosenki różne bardzo Jedne dumne, tłumem gardzą Inne nie Jest i kuplet, i canzona Ta jest dobrze urodzona A ta źle Paryski walczyk, beztroski lekkoduch Chociaż przedmiejski, plebejski jest z rodu Jak król się czuje wśród blasków Champs-Élysées Paryski walczyk, błahostka skrzydlata To pupil miasta, serdeczny brat-łata Dla wszystkich śpiewa i każdy słuchać go chce Z przedmiejskich knajpek, spod mostów Sekwany Wyfrunie nagle jak ptak rozśpiewany I płynie walczyk przez miasta rejwach i gwar Gavroche wśród walców, ulicznik paryski Rozsiewa nuty, słoneczne rozpryski W Lasku Bulońskim wśród całujących się par Młodych par, pięknych par Są piosenki, które młodo Umierają razem z modą, W rok lub dwa Są, co krótko błysną z radia I są takie, których magia Trwa i trwa