Z nocy na dzień coraz zimniej, pochmurniej z dnia na dzień, ogołociał, osierociał, świat w tym listopadzie. Już na drzewach zgasła resztka liścianego złota, złota jesień utonęła w chlupoczących słotach.

W naszym parku na jesieni, od kolorów aż się mieni. Gubią liście lipy, klony, tu liść żółty, tam czerwony. Lekki wietrzyk dmucha wieje, miecie liście przez aleje. - Co tam niesiesz powiedz Marku? - Kolorowe liście z parku.

" Deszcz z początkiem listopada, mrozy w styczniu zapowiada ."

Cisza i spokój...

I będą świecić, i mi­gotać... każdy płomyczek to ktoś dro­gi, a wkoło piękna je­sień złota, co liśćmi nasze gro­by zdo­bi. Pośród tej wiel­kiej ta­jem­ni­cy wo­koło wspom­nienia i za­duma, a cza­su tu­taj nikt nie liczy... on płynie wol­no, się nie zmienia.