Płyń sobie Marzanno, szumiącym potokiem, nad morze szerokie, nad morze głębokie . Zgiń ,przepadnij zimo, i nie wracaj do nas, na przyjęcie wiosny, otwórzmy ramiona. A teraz, gdy zima poszła już daleko, zatańcz z nami wiosno nad zieloną rzeką.

A gdy upojonemu wiedzą w morskim wietrze. Z oczarowań zawrotnych powieki świt przetrze. Co złotą obietnicą słońca się uśmiecha: Ujrzy, jak łowiąc nocy pierzchającej echa. Wypływają z dniejących wód tajnej głębiny. W sen o pieśni Ariona wsłuchane delfiny. Staff Leopold

„Lepiej zobaczyć coś raz, niż słyszeć o tym tysiąc razy”