W małej izdebce, tuż obok łóżka, z różańcem w ręku klęczy staruszka. Czemuż to babciu mówisz pacierze? Bo ja w ich siłę naprawdę wierzę. Wierzę, że te małe paciorki z dębiny moc mają ogromną, odpuszczają winy. Gdy zawiodą lekarze, gdy znikąd pomocy, ja, grzesznik niegodny, korzystam z ich mocy. Pierwsza dziesiątka jest za papieża, niech nami kieruje, Bogu powierza. Druga w intencji całego Kościoła, modlitwą silny wszystkiemu podoła. Trzecia za męża, co zmarł i już jest w niebie, a może w czyśćcu, lub większej potrzebie. Czwartą odmawiam w intencji syna... przy tych słowach staruszka płakać zaczyna. Był dobry chłopak, lecz od ojca pogrzebu odwrócił się od Boga, złorzeczył niebu. Nie rozumiał, że Bóg w swojej miłości, dał wolną wolę dla całej ludzkości.

Oj, zaśnieżyło dojście do tego kościółka