Już zdrój srebrną pianą bryzga. Gdy po ostrych głazach warczy. Już się żywszy odblask ślizga. Po jeziorek silnej tarczy. Już pokraśniał rąbek lasu. Już się wdzięczy i uśmiecha. Brzeg doliny - a z szałasu. Dolatują śpiewne echa. Przez zielone łąk kobierce. Dzwoniąc, idą paść się trzody. Jakaś rozkosz spływa w serce. Powiew szczęścia i swobody.

Marze­nia to naj­piękniej­sze kwiaty, kwitnące na łące naszych myśli.