Adam Asnyk Letni wieczór Już zaszedł nad doliną Złocisty słońca krąg Ciche odgłosy płyną Z zielonych pól i łąk. Dalekie ludzi głosy, Daleki słychać śpiew I cichy szelest rosy Po drżących liściach drzew. Promieńmi gra różana Topnieje w sinej mgle, A świeży zapach siana Skoszona łąka śle. Wraz z wonią polnych kwiatów, Z gasnącym blaskiem zórz Cicha poezja światów W głąb ludzkich spływa dusz. W półcieniu pierś olbrzymią Podnoszą widma gór, Nocnymi mgłami dymią, Wdziewają płaszcze chmur. I wiążą swoje skrzydła, Podarty kryjąc stok Jak senne malowidła Powoli toną w mrok. Wieczoru blask niepewny Oświetla obraz ten Ludzie w zadumie rzewnej Gonią piękności sen. Odpowiedz

O wy, drobne codzienne ofiarki, jesteście mi jako kwiaty polne, którymi zasypuję stopy umiłowanego Jezusa. Ja te drobiazgi równam nieraz z cnotami heroicznymi, a to dla ustawicznej ich trwałości – wymagają heroizmu (Dz. 208) Odpowiedz

Obudzona szeptem kwiatów Pozdrawiam Cię ich aromatem Zapachem pól i łąk - zielenią nasyconych... Odpowiedz

"Mężczyzna bez żony jest jak pole bez ogrodzenia." ~Przysłowia fińskie Odpowiedz

Gdybyśmy każdego dnia na drogę naszego bliżniego rzucali jeden kwiatek , drogi ziemi byłyby pełne radości.. Odpowiedz