SUPLIKACJE POLNE Panie który stwarzasz chabrowe niebiosa i miłość w nas zasiewasz płonącą jak maki, jasny promień spojrzenia połóż mi na włosach strzeż abym nie był nigdy letni i nijaki. Panie który darujesz słońca tarczę złotą sprawiasz że chleb pachnie zmęczeniem i niebem, daj abym polne hymny zaplatał z ochotą a wiersze były tylko polan cichym śpiewem. Panie który widzisz ziemi opuszczenie ruchy matczynych dłoni takie zapomniane, daj ziemi naszej czarnej ponowne rodzenie a łąka kwietna znowu niech zapachnie sianem. Zachowaj w nas chłopskość szczerość i pokorę wybaw od lenistwa i braku miłowania, a to co niegodne pokraczne i chore miraż nowoczesności niechaj nie zasłania. Wanda Łomnicka - Dulak Odpowiedz

Świadomość, że gdzieś jest ktoś, kto mimo dzielącej odległości lub nie wyrażonych myśli, wyczuwa twą obecność, przemienia tę ziemię w raj. /Johann Wolfgang von Goethe/ Odpowiedz

Makowe pole. Odpowiedz