Czerwiec barwami świat pomalował, rozlał wśród trawy zieleń soczystą. Makom przy drodze dodał czerwieni, modrak darował chabrom, co kwitną. Piwonie różem naznaczył jasnym, karminem spryskał niewielkie róże. - Czerwcu, tyś mistrzem - szepnęłam cicho. - Może zostaniesz z nami na dłużej? A on się tylko lekko uśmiechnął i kwiat jaśminu otulił bielą. Zawrócił w głowie cudnym zapachem i otumanił serce nadzieją. Łąki obrzucił maleńkim kwieciem; rozbłysnął żółcią, kolorem lila. Chciałam zatrzymać czas, który pędzi - wszak jeden miesiąc, to krótka chwila. Czerwiec bezradnie rozłożył ręce - Trwam dni trzydzieści. Więcej nie mogę. Kiedy nadejdzie upalny lipiec, będę znów musiał wyruszyć w drogę. / Barbusia/ Odpowiedz

Ileż ptasich nawoływań, ćwierków, śpiewów w różnych tonach cieszy ucho, chociaż niebo jest w stalowych chmur okowach. Promień ciepła, prosto z serca, wysłać pragnę, aby gościł, w Twoich myślach, w poczynaniach nakreślając ślad radości. Niech w spojrzenia się zaplącze żar purpury maków polnych. Smak dopieszczeń poczuć można w roztańczeniu małych ognisk. Rozmarzenia zrywaj cicho, wplataj zieleń w refren myśli dbając o to, wygrasz słońce i przychylny czas pomyślny.. Odpowiedz

Spójrz na łąkę i różno­rod­ność kwiatów na niej rosnących…na piękno mo­tyli w roz­maitych ko­lorach tęczy…Wsłuchaj się w głosy żyjątek,które w sym­biozie tworzą ma­giczną mu­zykę dla duszy…To właśnie jest cud tolerancji. .senaka18 Odpowiedz