Droga idę wciąż przed siebie i wciąż po omacku szukam, oparcia dla swych stóp i dłoni chciałbym jeszcze przytulić się do wilgotnej kory drzewa i poczuć jego moc szukam ust których, nie ma blisko więc muszę wierzyć w odległą krainę mlekiem, i miodem płynącą tam znajdę wszystko i wszystkich dla swych wybujałych potrzeb idę wciąż po omacku, i po omacku wierzę w tę piękną odległą krainę . Odpowiedz