Drzewa wyciągają swoje gałęzie, źdźbła trawy prostują się, krzewy skręcają kolorowe pędy ku niebu, a kwiaty powoli otwierają filigranowe płatki. Promyk światła pada na poranną rosę, usadowioną na liściu starej lipy, która właśnie się budzi. Ona wie, że starość jest piękna sama w sobie, gdy nie boi się śmierci. Wie, że jest jeszcze piękniejsza, gdy obok rośnie jej partner. Lipa otwiera „oczy” z uśmiechem na „twarzy”. Nadchodzi nowy dzień! Odpowiedz