Je­go słabości żołnierza nie zna nikt Swą ta­jem­nicę skrzętnie skry­wa Cza­sem aż chciałby w nim po­zos­tać Gdzie z przy­jem­nością czas mu zby­wa

Lecz cza­sem mi­mo trud­nych re­guł Gdy woj­sko zaśnie nocną ciszą Ot­wiera por­tal w chmurach wyob­raźni Miast snu marze­nia go kołyszą

W kosza­rach żołnierz pełni straż W zam­kniętych mu­rach już od lat Wśród sztyw­nych za­sad mu­si żyć Tu uciech świata jest mu brak

Jes­teś mi pot­rzeb­na do życia jak tlen. Czu­je się jak skoczek spadochronowy na mis­ji w Ira­nie.

Ruszy­li do bo­ju, bez zbroi, bez bro­ni, z chęciami do wal­ki – żołnie­rze, ar­mia myśli.

Sprawdza czas czy już otworzyć, czy nie. Żeby się tylko nie zagapił.

A mówią ze człowiek nie ptak i latać nie potrafi..

Ooo... chyba mi ptak narobił na rękę.

Tez chciałabym tak tylko bez zdjęć!