Ojczyzna bez bohaterów to jak dom bez drzwi.

W za­cienionym le­sie, Sku­lony pod drze­wem Z pus­ty­mi myśla­mi Pod gołym niebem Czar­nym niczym gra­nit Boi się na­wet marzyć Już żołnie­rze z bronią spieszą Z dużą od­sieczą

Wciąż wyob­rażam so­bie broń przy skro­ni Bam, nie ma. Nie mar­twić się więcej o siebie Nie to za łat­wo, od­kręcić ma­netkę i zmienić pas Ciężej jest tu stać i się te­mu wszys­tkiemu nie dać

Od mo­giły walczącego do konca żołnie­rza nie od­chodzi się ze złamaną duszą. Nie od­chodzi się z poczu­ciem klęski i bez­nadziej­ności, ale z niez­bi­tym prze­kona­niem, że oto wy­rosła no­wa war­tość ducha, war­tość nie mo­ja, nie two­ja, ale nas wszys­tkich - war­tość na­leżąca do całego Na­rodu.

Tak sa­mo jak śle­pe bun­to­wanie się prze­ciw­ko nim. Jes­tem sobą i moim obo­wiązkiem jest za­pew­nienie so­bie te­go,co jest mi pot­rzeb­ne.Przedkładam mo­je pot­rze­by i mo­je ce­le nad wszys­tko,co ktoś chciałby mi narzucić.

Cza­sami trze­ba za­kasać rękawy zapomnieć o przy­jem­nościach i pięknych chwilach i do ciężkiej pra­cy iść…

On nie ma trafiać. Ma obezwładnić i przycisnąć do ziemi. Od trafiania są snajperzy i inna broń.

Znowu nie wtrafił!