Obi­ty od złudzeń hełm, skrwa­wiony pow­szed­nie A w ręku bag­net, zeń ścieka wi­na dru­giej stro­ny. Ogłuszają mil­knące ser­ca, os­tatka­mi plujące dzwo­ny. Prze­cież dziś, to pros­ty świat: kto nie za­bije ten zdechnie.

Wciąż ter­ro­ryzm się tu szerzy, Co­raz więcej jest żołnie­rzy, Świat pow­sta­je, świat upa­da, To za­leta czy też wa­da?

Świat mój wojną jest szar­ga­ny, Tu niszczo­ny, za­bija­ny, Wokół tyl­ko ka­rabi­ny, A pod ni­mi leżą mi­ny

Sza­re ub­ra­nia żołnierzy, Wo­jow­ni­cy słowa i prawdy, Nie umiem od­na­leźć uśmiechu, Ra­dość znikła z mej twarzy.

Ran­ga za­mienia go w sztyw­niaka Bo w woj­sku tak już mu­si być I kiedy mun­dur swój zakłada Przes­ta­je marzyć,tęsknić,śnić.