Póki słońce i powietrze, zawsze będzie wiatr... to dobrze, gdy czasem wieje w twarz. /S. Łukjanienko/

A kiedy po­kochasz wiatr, nie będzie Ci w oczy wiał.

Ludzie są jak wiatr Nieraz jak hu­ragan prze­latują przez nasze życie Pus­tosząc dusze Nieraz są jak ze­firek de­likat­nie ko­ja po­cie­szają i na zaw­sze zostają

Wielu z nas nie prze­pada za wiat­rem, a prze­cież to on roz­wiewa chmu­ry, kiedy grubą war­stwą przyk­ry­wają słońce. Wiatr jest nadzieją.

Gdy żyjesz nie bądź jak chmu­ra po­ganiana wiat­rem przez­nacze­nia, ale pta­kiem, który la­ta według włas­nej wo­li chodź mu­si się mie­rzyć z wiatrem.

"Wys­tar­czy tak mało, niedos­trze­gal­ny po­wiew wiat­ru, by spra­wy lek­ko się prze­sunęły i to, za co jeszcze przed chwilą człowiek gotów był od­dać życie, nag­le uka­zuje się ja­ko poz­ba­wiony treści bezsens."

Nadzieja ma skrzydła, przy­siada w duszy i śpiewa pieśń bez słów, która nig­dy nie us­ta­je, a jej najsłod­sze dźwięki słychać na­wet pod­czas wichury

Jes­teśmy jak piórka na wietrze ta­cy słabi... dla­tego upadamy tar­ga­ni wiat­rem problemów… A później przychodzi zwątpienie w ciszy czte­rech ścian gdzie tyl­ko ogon psa syg­na­lizu­je ja­kieś życie…

Gdy przez całe życie wiatr wieje Ci w oczy, może po pros­tu na­leży od­wrócić się do niego tyłem, z wiat­rem o wiele łatwiej!

Motylem jestem ...