Znowu szary, pusty dom, Gdzie schroniłem się I najmilsza z wszystkich, z wszystkich mi Na witraża szkle

Samotny domek na wzgórzu, lekko się błyszczy w świetle dnia, Cieniutką ścieżką do wnętrza, niejeden by pragnął, niejeden by chciał. I kuszą przycięte trawniki, puszyste mchy i róży kwiat. Dosięgnąć jednak dzwonka nie bardzo mogę, nie bardzo się da...