... i patrzą, i rozkwitają, i dają się objąć. Zbierają po nas resztki myśli i sklejają, by pomóc oddychać. My szukamy szczęścia, brniemy w ślepej parkowej alejce. Nie wiemy, że ono przecież trzyma nas za ręce.

Do szczęścia pro­wadzą łagod­ne ścieżki. Nie za­pomi­naj o tym wy­bierając się w drogę ku szczęściu.