Ojcze przedwieczny! Nakłoń Twe ucho! Z boleścią serca w mym utrapieniu Tyś mym ratunkiem i silną twierdzą. Bo jestem pewna, że Ty wysłuchasz Swojego dziecka, gdy do Cię woła. Nakłoń Twe ucho, gdy na rozdrożu Nie wiem, na którą mam wstąpić drogę. Czy mam iść w prawo, czyli na lewo, Która jest lepsza, wybrać nie mogę. Ojcze łaskawy, Ty mego dobra Doglądasz stale we dnie i w nocy. Jam jest proch grzeszny I nic nie czynię bez Twej pomocy. Nakłoń Twe ucho, gdy moje wargi Będą szeptały prośby ze łzami O przebaczenie moich przewinień, W które popadam słaba czasami. Niech krew ofiary Twojego Syna Oczyści mój każdy błąd popełniony, Abym w zasłudze ofiary Jezusa Mogła do zwycięzców być policzona. s. Józefa Zych Odpowiedz

Zmierzam nieznaną mi drogą czy poznam ją kiedyś? Nie cofnę czasu,to nieludzkie przeszłość nie wróci musze nauczyć się żyć teraźniejszością w powietrzu unosi się zapach przeszłośći Twoje szczęście też się kiedyś skończy i zaczną się złe dni ... a wiesz co będzie wtedy ? będę obok bo nie potrafię być jak Ty Odpowiedz

Gdzieś na Zachodzie tylko już nie tak dzikim. Odpowiedz

Piękne sekwoje. Odpowiedz

LESNA DROGA Odpowiedz