Jesień ma więcej złota w kieszeni niż we wszystkich innych porach roku.

Szczyt góry zmusza do podniesienia wzroku. Jest jakby palcem wskazującym na niebo, odsyła do zenitu, a więc do światła, do niedostępności, do transcendencji w stosunku do horyzontu w jakim poruszamy się na co dzień.

"Na ziemi wszystko się tak zmienia jakby było zaczarowane. To chyba pory roku są czarodziejami, bo kiedy wychodzimy zwiedzać ziemię, to zawsze wygląda ona inaczej."

Świat wygląda tak samo,choć tyle się zmieniło.Nic już się nie powtórzy, nie będzie już,jak było.Cóż zostało nam dzisiaj ? Wspomnienia, to dużo, czy może niewiele..

Nie można żyć bez nadziei. Wojciech Pszoniak