Gdyby tak w jesienną słotę, dmuchnąć w chmurę jakimś miechem tak, by mogło słońce złote znów nam świecić na uciechę. Gdyby wiatry złapać w worek, mgły pościerać jakąś ścierką tak, by błękit nad jeziorem znów w lustrzaną taflę zerkał. Gdyby liście, co tak płoną od żółtości do czerwieni pomalować na zielono, to nie byłoby jesieni.

Me wszystkie dumki związane z tobą są, O, Polsko miła, mój rodzinny kraj. Ja tylko tobie śpiewam jedynej I głos mej pieśni z wiatrem leci w dal. Polsko moja, Polsko moja, Ty jesteś najpiękniejszy w świecie kraj! Boże, proszę Cię, pobłogosław Mą Ojczyznę, szczęście ludziom daj. Ja nie zapomnę nigdy w życiu cię, Twe góry, lasy, błękit jezior twych, Kwitnące łąki, śpiewy ptaków w niebie... Na wieki w moim sercu tylko ty! Tyś kraj mych przodków i moich korzeni, Które głęboko wrosły w ziemię tą. Niech słyszą wszyscy: "Gorące kocham ciebie I będę zawsze wiernie kochać cię!"